De laatste weken was een client van mijn werk erg ziek en vrijdag was dus de dag dat hij stierf. (ik werk met mensen met een verstandelijke beperking) Het was een bijzondere dag met mooie momenten. In het begin van de avond stierf hij, rustig en stil. Daar had ik vrede mee en dacht niet aan roken. Totdat in de avond alles overlegt werd rondom de begravenis, met de familie en alle collegas erbij. Mijn hoofd was bom vol, wat een impact had dit op me. Ik wou dat ik even rust kon nemen, eerst deed ik dat doormiddel van een sigaret, oh mijn god wat miste ik die sigaret!!! Ik wou roken, dat was het enige wat ik wou. Op een moment gingen een aantal collegas roken en ik liep mee naar buiten, ik dacht een mooi moment om buiten even een stukje rust te nemen, maar die rust was er niet bij, ik wou echt maar 1 ding, roken roken roken.
Ik wou zo graag een sigaret vragen aan een collega, ik dacht bij mezelf, misschien word me gedachte dan wat rustiger, maar ik vroeg het niet want zou me eigen ervoor schamen. Totdat een collega vroeg of ik een sigaret wou en toen sloeg me gedachte om ik dacht bij mezelf, net wou je een sigaret, dat is dom, die heb je niet nodig, zo kom je er ook wel, je zegt nu zelf bijna 3 weken nee tegen een sigaret en bij een moeilijk moment wil je het opgeven... dus nee ik deed het toch maar niet.
Ik was zo trots op mezelf want hoe kon ik dit weerstaan terwijl ik zo graag wou, het antwoord weet ik zelf nog steeds niet. Misschien zie ik mezelf echt voor als een niet-roker, en niet als iemand die gestopt is en erna verlangt, ookal verlang ik er duidelijk wel na op moeilijke momenten. Ik zie me eigen denk ik als iemand die nooit een sigaret aangeraakt heeft, dus dat het onzin zou zijn als ik er nu wel een zou nemen. Ik heb nu bijna 500 sigaretten laten liggen en ben daarom echt blij dat ik me er overheen heb gezet!
Mijn mening is nog steeds hetzelfde:
Wanneer je zegt: Ik probeer te stoppen. Geef je het op bij het eerste moeilijke moment omdat je denkt dat het niet voor je weggelegt is dat stoppen.
Maar wanneer je zegt: Ik ben gestopt! Lijkt het mij veel makkelijker te gaan, steeds wanneer je na een sigaret verlangt, zeg je je eigen dat je gestopt bent en die sigaret niet nodig hebt in je leven.
Dus de insteek van je eigen bij stoppen is het belangrijkste!